Projecten
In 2025 kondigde Sara Salvérius’ grootvader de dag en het uur van zijn dood aan. Hij had euthanasie aangevraagd en wist dus precies wanneer hij zijn laatste adem zou uitblazen. De voorafschaduwing van het nakende afscheid was voor Sara niet alleen het begin van een persoonlijk rouwproces, maar ook de start van een zoektocht naar de cadans die elk leven ritme geeft: de adem. Gedreven door de ambitie om weer voor een grotere bezetting te schrijven, brengt ze vanaf 2026 vier blazers van uiteenlopende achtergronden bij elkaar: saxofonist Bertel Schollaert, klarinettist Jean-Philippe Poncin, trombonist Frederik Heirman en trompettist Sam Vloemans. Samen verkennen ze de wind die door hun instrumenten raast - soms op de weemoedige toon van een gefluisterd laatste woord, soms met het uitbundige karakter van een fanfare. Tussen compositie en improvisatie vieren ze het leven, het afscheid en de dood. Want alles is adem. Verwacht in 2027.
Sara Salvérius (accordeon & compositie)
Jean-Philippe Poncin (klarinet/basklarinet)
Sam Vloemans (trompet)
Frederik Heirman (trombone)
Bertel Schollaert (saxofoons)
Adem
Accordeon en blazers
Verwacht in 2027
Pendulum
Accordeon en strijkkwartet
Accordeoniste Sara Salvérius gaat in haar muziek op zoek naar beweging en rust. Zo probeert ze de onvoorspelbaarheid van het leven muzikaal te vatten. Voor Pendulum werkt ze met een wel heel uniek strijkkwartet: SunSunSun.
Naast hun avontuurlijke palmares is ook hun sound ongeëvenaard én precies afgestemd op Sara haar werk. In samenwerking met vioolbouwer (en echtgenoot van) Pieter Goossens, werden alle instrumenten namelijk letterlijk uit hetzelfde hout gesneden.
Pendulum draait om verbinding. Verbinding tussen uitersten.
Vreugde en verdriet. Goed en kwaad. Innerlijke wereld en uiterlijk vertoon. En tussen al die uitersten: een rustpunt. Daar waar de tegengestelden elkaar raken. Waar de slinger een fractie stilhoudt.
Dit project werd bekroond met de Flanders Folk Award voor beste Live Band 2025
Sara Salvérius (accordeon & compositie)
Jeroen Baert (viool)
Yumika Lecluyze (viool)
Karel Coninx (altviool)
Seraphine Stragier (cello)
In de lente van 2024 trok Sara Salvérius naar woonzorgcentrum Clos Bizet in Anderlecht. Op vraag van Klarafestival bleef ze er een week in residentie. Ze ontmoette de bewoners, luisterde naar hun verhalen en werkte aan nieuwe muziek. Zo ontstond Verhalen zonder woorden, een reeks intieme composities voor accordeon en klarinet waarin de levens doorklinken van een generatie die al te vaak niet meer gehoord wordt.
In gezelschap van klarinettist Jean-Philippe Poncin toert Sara met Verhalen zonder woorden langs grote podia, kleine zalen, huiskamers én woonzorgcentra. Tussen de muziek door vertelt ze over de mensen die haar hun levensverhaal toevertrouwden: een dichter die zijn woorden verliest, een koppel met een indrukwekkende verzameling aan knuffeldieren, een man die na een beroerte nauwelijks nog kan bewegen. Hoe zeer die ontmoetingen onder de huid kropen, is hoorbaar in de muziek: soms kwetsbaar en melancholisch, maar evenzeer geestdriftig en vol levenslust. Het karakteristieke timbre van klarinet versmelt moeiteloos met de weemoedige klankkleur van accordeon. Sara’s doorleefde composities en de fijngevoelige improvisaties van Jean-Philippe Poncin doen de rijke, gelaagde levens van de bewoners van Clos Bizet alle eer aan.
Met dit album wonnen Sara Salvérius & Jean-Philippe Poncin in 2026 de publieksprijs bij de Belgian Worldwide Music Awards.
Sara Salvérius (accordeon & compositie)
Jean-Philippe Poncin (klarinet/basklarinet)
Verhalen zonder woorden
Accordeon en klarinet
Sara Salvérius
Accordeon solo
Sara Salvérius laat haar hart spreken door haar accordeon. Haar prachtige instrument ademt en weergalmt al haar gevoelens, licht en donker, vrolijk en droef. Tijdens haar concerten vertelt ze met melodieën en woorden haar eigen verhaal. Sara stond jarenlang bekend als een virtuoze accordeoniste en deelde het podium met een hele reeks fantastische bands. Maar het was het verlies van haar zus dat ervoor zorgde dat ze ook zelf muziek begon te schrijven. Omdat ze simpelweg niet anders meer kon. De klanken uit haar instrument gaven een stem aan de grote gevoelens die haar overweldigden en zorgden er tegelijk voor dat haar zus altijd dicht bij haar bleef. Hoe een accordeon kan klinken als een bad van melancholie, maar ook als een warm deken. Hoe je als mens verdrietig én gelukkig kunt zijn. En hoe elk gevoel, groot of klein, licht of donker, zijn plek mag hebben.